მახსოვს რკინის ჭიშკარი, რომელიც ცემენტის სქელ ჩარჩოში იყო ჩასმული. ვძვრებოდი და მეზობლის გარეული წაბლის ჩრდილის ქვეშ ჭიშკარზე გაგორებული ვნებივრობდი. ვმღეროდი, ვისვენებდი… განსაკუთრებით კი აქ კითხვა მიყვარდა. იქ სულ ჭიანჭველები დაცოცავდნენ და შავ ხოჭოებს უყვარდათ ძილი.

მახსოვს მესამე სართულის დაშენების შედეგად შემორჩენილი ყვითელი ქვიშა. რამდენი პასკა გამომიცხვია და რამდენი გვირაბი გამითხრია. ისიც მახსოვს ქვიშაში თამაში რატომ შევწყვიტე – ჩემს გათხრილ გვირაბზე ჭრელი ფისო გემრიელად ისაქმებდა : ))…

მახსოვს ჭრიალა საქანელა. თითქმის ყოველ დღე ვზეთავდი, თუმცა დღემდე ჭრიალებს. ქანაობისას მის ჭრიალს ვუსმენდი და გულში მელოდეიბს ვწერდი. უცნაურია, მაგრამ მისი ჭრიალი არასოდეს მეორდებდა (ჩემთვის)…

მახსოვს, ზაფხულობით აგარაკის ვერანდაზე მეძინა ხოლმე.. ჩემს ყვავილებიან ლეჟანკაზე. დილით ყოველთვის მზის სხივები მაღვიძებდნენ და მიყვარდა მზის ამოსვლის ყურება. ერთი ასეთი დილა განსაკუთრებით დამამახსოვრდა. ისე ცხელოდა, რომ ლოგინში ვერ გავძელი, ყველას ეძინა და ამიტომ ეზოში ჩასეირნება გადავწყვიტე. მიყვარს დილაობით მწვანე, წვთებით დაკოპლილი, ნამიანი ბალახი შიშველ ფეხებზე რომ მედება. მიწიდან ამოსული ენერგია მთელ სხეულს ავსებს, ათბობს და სიცოცხლე მიხანგრძლივბს. მოკლედ, ეზოს ბოლოს გავედი. გზად ჩემი პერანგი ხან ალუბლის, ხან ტყემლის ხეს ედებოდა… ახალგაღვიძებული მივბორძიკებდი ჩემი გარგრის ხისკენ. მის ჩრდილში ბალახზე წამოვწექი და განთიადისფერ ცას მივუშვირე სახე. დიდი ხანი გაუნძრევლად ვიწექი… ხან რა გადამაცოცდებოდა, ხან რა… არაფერს ვაქცევდი ყურადღებას. ვიყავი ასე მიწას მიკრული.. ზოგჯერ მეგონა, რომ დედამიწა ამოტრიალებული იყო.. მე კი ზურგით ვიყავი მიკრული დედამიწაზე და მაგიტომაც არ ვვარდებოდი ქვევით – ცაში… მეშინოდა არ მოვწყვეტილიყავი მიწას და ბალახს ძლიერად ვებღაუჭებოდი. მიყვარს, როდესაც რაღაც ემოცია ისე ღრმად ჩადის, ისე მიპყრობს, რომ მის გარდა სხვა რეალობა აღარ არსებობს. ყველაზე მეტად არ მიყვარს ასეთ დროს ძებნის-ინტონაცია-შეპარული ეკა, ეკას ვყირილი, რომ აბრუნებს ყველაფერს ჩვეულ მდგომარეობაში. დაბნეული გავრბოდი სახლისკენ.

მახსოვს ჩემი საყვარელი ნაგაზი – ჯაყო, რომელსაც მე და დიდი ბებია ყოველ დილით ჩაის ფერით ვუწმენდდით თვალებს. ის დილაც მახსოვს, რომ ჩავედით და ჯაყო უმოძრაოდ იწვა. მაშინ პირველად ვნახე სიკვდილი…

მახსოვს მოუსვენარი მიხო. ჯაყოს მერე რომ მოიყვანეს და მარო, რომ აღმოჩნა. პაპაჩემს უთხრეს ბიჭიაო, მაგრამ გოგო ყოფილა. ისიც ჩემმა ნათესავმა აღმოაჩინა – ”დამჯდარი ფსავს და მგონი გოგოა”. სანამ შენი მიხო-მარო არ გაიზარდა და 1 წელს არ მიუკაკუნა ვერავინ შეამჩნია მისი სქესის ”ცვლილება”…

მახსოვს დაბადების დღეზე როგორ გავიჭერი ფეხი თუთის ხის ქვეშ, გატეხილ ქოთანზე. მერე მთვრალმა მეზობემა წამიყვანა თბილისში ნაკერების დასადებად. მთელი გზა ცრემლები მომდიოდა. დედაზე მიწეპებული მეზობელს ვუყურებდი, რომელსაც სიმთვრალისგან თავი რულზე უვარდებოდა ხოლმე და გვერდზე მჯდომი ცოლი შენჯღრევით აღვიძებდა.

მახსოვს შუქნიშნის დანახვისთანავე თბილისიდან მცხეთამდე, მანქანაში მთელი გზა ვმღეროდი – ”ინთებააა, ინთებაააა, ინთებაა, ინთებააააა”. მერე მეუბნებოდნენ შეცვალე პლასწინკაო და მეც ვცვლიდი – ”აინთოოოო, აინთოო, აინთოოოოოო, აინთოო…”

მახსოვს ლეღვის ხიდან ტკბილი ხილისგან გათაფლული ხელებით რომ ჩამოვდიოდი. ისე მწყდება გული ეს ხე, რომ გახმა. პატარა მაგრამ უგემრიელეს თეთრ ლეღვებს ისხამდა.

შარშან კიდევ ერთი ლამაზი ”მახსოვს” შემემატა. ჩემს მეგობრებთან ერთად წვიმიან weekend-ზე ჩავედით მცხეთაში. კარგი დრო ვატარეთ. ცოტა დავლიეთ, ვიცინეთ, ვიხალისეთ, ვიმეიმუნეთ. ძველ ტანსაცმელში გამოწყობილები წავედით ცენტრში. მაღაზიაში კონიაკი უნდა გვეყიდა : ))) ღამე შეგვცივდა და ბუხარს მივუსხედით. გაზაფხულის ცივი დღე იყო.. მერე ბუხართან ვცეკვავდით.. რაც მთავარია იქ ჩასვლისას აღმოვაჩინეთ, რომ შუქი არ იყო. სანთლები, ბუხარი, სიჩუმე. მიყვარს… დილა კი ნამდვილად საოცარი იყო. გაზაფხულის, ნაწვიმარი სიხასხასე… აყვავებული ხეების სურნელი, ყელზე შარფივით რომ გეხვევა… მე და ჩემი მეგობრები იქ ვიყავით, სადაც პატარაობაში მიყვბარდა ცვრიან ბალახზე წოლა…

დღეს წერილი მივიღე. კი გავიფიქრე 21-ე საუკუნეში რაღა დროს წერილი და ფოსტაა-მეთქი, მაგრამ სიმართლე გითხრათ მესიამოვნა. ხელწერით მივხვდი ვინც იყო და ამაკანკანა. ჟრი, ჟრი, ჟრიალი… ჯოკრის თამაშის დროსაც ასე ლამაზად წერდა. ზაფხულში, აი მაშინ არაფერს, რომ არ ვწერდი, წლების წინ, ერთი ქალი გავიცანი, რომელმაც ამირია ყველაფერი. თეთრი გრძელი კისერი, სავსე მკერდი, მრგვალი თეძოები, სწორი ფეხები, ეშმაკი თვალები და ღიმილი… მერე ზაფხულიც მიილია და ისიც წავიდა. დამიტოვა არეულობები და წავიდა. ახლა კი მისგან წერილი მომდის, რომელმაც ფიქრები ამიმღვრია…  : ))

<< ჯორჯ, გახსოვს ღამე, დაახლოვებით 5 საათი იწყებოდა. ვისხედით ტბის პირას. ნავმისადგომზე ვისხედით და ფეხები წყალში გვქონდა გადაყოფილი, რადგან გვცხელოდა.. ნახევარმთვარე იყო, ვარსკვლავებიც მოჩანდა აქა-იქ. კარგი ადგილი იყო… გარშემო მაღალი ხეებით დაბურული ტყე. ნაპირას მხოლოდ ერთი სახლი იდგა, სადაც ჩვენ და ჩვენი მეგობრები ვცხოვრობდით… პარატა, ორსართულიანი, ხის სახლი იყო. თეთრი აივნებითა და ფანჯრებით. ბაყაყები ყიყინებდნენ, ჭრიჭინები ჭრიჭინებდნენ… შორს ციცინათელების ციმციმი მოჩანდა. ტყიდან მისტიური და დამატყვევებელი ხმები გამოდიოდა – ტოტების, ფოთლების ჰარმონიული შრიალი, ცხოველებისა და ფრინველების მოუსვენარი მოძრაობის ხმები… ტყეს თვალს არ ვაშორებდი და ისე გიყვებოდი ჩემს ბავშვობაზე. მეგონა, რომ რაღაც სისულელებს გიყვებოდი და არც კი გაინტერესებდა. მახსოვს დიდი პაუზა გავაკეთე, თვალი მოვწყვიტე ტყეს და გამოგხედე. ტყეს უყურებდი და მისმენდი… ხელები ჩამოვდე მოაჯირზე და მზერა ცისკენ მივაბყარი… არ ვიცი რაზე ფიქრობდი, მაგრამ გეღიმებოდა. რაღაცის თქმას აპირებდი, მაგრამ მხოლოდ ”მერე” აგღმოხდა, ნიშნად იმისა, რომ მოყოლა გამეგრძელებინა. გავიფიქრე კიდეც რა უნდა მეთქი. გამოგხედე და ინტერესით სავსე მზერა შემხვდა… რას გიყვებოდი? მახსოვს, როგორ არ მახსოვს
ასე დავიწყე: “იცი, ბავშვობაში მინდოდა ტყეში ცხოვრება… მაშინ ალბათ არც ვიცოდი რატომ…. გგონია ახლა ვიცი? არა, უბრალოდ რაღაცებს ვხვდები. ალბათ მე ტყის სული ვარ რეინკარნირებული ადამიანში.. მაგრამ სული? რეინკარნაცია? ეს როგორ? საკუთარი აზრები მაბნევენ… ჯორჯ შენ გჯერა რეინკარნაციის?” – არც კი გაცადე პასუხის გაცემა ისე გავაგრძელე მოყოლა -  “ჩემი აგარაკის უკან შინდის ტყე იყო, ადრე მაღალი ხეები იყო, ახლა გაჩეხეს.. საწყლები…. ხშირად დავბოდიალობდი ტყეში. სულ მარტო… არ მეშინოდა. განსაკუთრებით საღამოს მიყვარდა სეირნობა. მზე რომ ჩადიოდა. შინდისფერ ტყეში, შინდისფერი ცა…”
- აი ამ დროს გავჩერდი…ოჰ.. ისევ ეს შენი გამოხედვა. დღემდე ვერ გამიგია, როგორ ემიციას ისწვევს ის ჩემში. არც მიყვარს და არც მძულს. უბრალოდ უცნაურობებს მმარტებს და ეს დამარტებები არ ვიცი რას მივაწერო… მერე გამაჟრიალა… გამაჟრიალებდა აბა რა. ღამე იყო. ხომ იცი ღამე გრილა მთებში. ფეხები კი წყალში მქონდა ჩაწყობილი… ეს გაჟრიალებდა მთელს ნავმისადგომს გადაეგო და შენც… შეგეშინდა – გცივა? – მკითხე. მართლა არ მციოდა. ეს უბრალოდ რაღაც სხვა იყო – არა, არ მცივა, ლუდი მინდა – გითხარი და გავიღიმე. ვიცოდი, რომ დაგეზარებოდა, მაგრამ ვიფიქრე ღიმილით მაინც მოვთაფლავ მეთქი. იცი?! გაჭრა. წამოხტი და უცებ მოარბენინე ნაპირზე დატოვებული ბოთლები. ხარბად მოვიყუდე ლუდი, რამოდენიმე ყლუპი დავლიე მიყოლებით. მწყუროდა. ცოტა კაბაზეც კი დამეწვეთა. თეთრი კაბა მეცვა ცისფერი, პაწაწუნა ყვავილებით და ზემოდან სალათისფერი ჟაკეტი მქონდა შემოცმული.
ჩემი გაშლილი თმები ქარისგან ზოგჯერ სახეშიც კი გედებოდა… ალბათ მოგწონდა მათი სუნი. მერე სიგარეტი მომინდა და გაუფრთხილებლად ჩაგიძვერი ჯიბეში. შეკრთი. მივხვდი, რომ შეხება გეუცხოვა და მისგან მიღებული წამიერი სიამოვნება გაგიკვირდა. სიგარეტს მოვუკიდე, გამოგხედე, ცოტა ირონიულად. არც ვიცი რატომ. ისე მიყურებდი ვერ ვხვდებოდი რა გინდოდა…
ტუჩებს შორის გამოვასრიალე სიგარეტის ბოლი და ამ დროს შენ თვალები გაწიე. ეგრეც იყო ყოველთვის – შენ ჩემს მზერას ვერასდროს უძლებდი. გეშინოდა ჩემს თვალებში არ დამხრჩვალიყავი, ისინი, ხომ სირინოზებივით იყვნენ, შენს განსაწირად, რომ მოიწევდნენ სულ უფრო ახლოს. სულ… სულ…. იცი?! ეს სიტყვა მიყვარს, რაღაცნაირად სავსეა.

- სულ მინდა ასე ვიჯდე – თითქოს ჩურჩულით წარმოსთქვი
- სუუუულ? სულ სულ? -  ისე გკითხე თითქოს გამკვირვებოდა
- ხო სულ… ასე..
- რა აზრი აქვს სულ ასე ჯდომას… მოგბეზრდება და ასეთ სილამაზეს ვეღარ იხილავ და დაიკარგება ყოველივე ჯადოსნურობა… – უცებ წამოვდექი და ბზრიალი დავიწყე. იცი როგორი გაკვირვებული თვალებით მიყურებდი. გულში მეცინებოდა, რომ ვიცოდი რაც გჭირდა. მე კი ამას ვიყენებდი. სანამ წამოდგომას დააპირებდი ნაპირისკენ გავიქეცი. ტყისკენ მივრბოდი… სახეში მიწის, ფოთლების, ტყის სუნი მეცა… შენ მომსდევდი. თავი გარეული ცხოველი მეგონა, შველი, ან სხვა, რომელსაც გამხეცებული მონადირე მისდევს, იარაღით ხელში. იცი ერთ წამს შემეშინდა კიდეც შენი. მერე დაგინახე, ხეს რომ ვიყავი ამოფარებული. შენი ნაღვლიანი თვალები დავინახე, რომლებიც ყველგან მეძებდნენ სიბნელეში. როგორ ჭუტავდი თვალებს : )) დაგიძახე: ”ჯორჯ! აქ ვარ!” და შენსკენ გამოვემართე. ეკლიან ტოტებს გამოედო ჩემი ნაზი კაბა და გამეხა. თედზოს კანი გამომიჩნდა. დავინახე თვალი როგორ გაგეპარა და მოგერიდა. ვხვდებოდი რაც გჭირდა. უსიტყვოდ გამოვბრუნდი და სახლისკენ წავედი. შენ უკან მომყვებოდი. ვგრძნობდი, რომ რაღაც უნდა გეთქვა. გელოდი, შენ კი დუმდი. ლოგინში, რომ ვიწექი, თითქმის თენდებულიყო. საერთოდ არ მძინებია. იმ საღამოს მე წავედი და მას მერე არც მინახიხარ… >>

ჯორჯის დღიურებიდან

შიგადაშიგ ცივ ჩაის ვწრუპავდი… ჩაის არომატმა ახალი წლის ჯადოსმური დღეები გამახსენა. მეგობრები საღამოობით, სადილის შემდეგ, ვსხდებოდით მუხრის წინ. ვთბებოდით… ოღონდ არა მხოლოდ ბუხრის სითბოთი, არამედ ერთმანეთის არსებობითაც. წელს ისე შევხვდი ახალ წელს, რომ დარწმუნებული ვარ ეს წელი სავსე იქნება საუცხოო შეგრძნებებით… მაშინ, როდესაც ბუხრის სითბოზე ვფიქრობდი გზაზე ჩავლილი კამაზის ღმუილმა გამომაფხიზლა… მეგონა ჩაივლიდა, მაგრამ არა. რატომღაც იდგა, იდგა, იდგა და მისი ძრავის ჩახრინწული ძაგძაგი მძაბავდა… სულ სხვა ფიქრები მოვიდნენ… გამახსენდა ის, რაზეც აივანზე გამოსვლამდე ვფიქრობდი. ოდესმე თუ გცოდნიათ რამე, რაც დედამიწის ზურგზე სხვამ არავინ იცის?! მე ვიცი… მაგრამ ვერ გეტყვით, იმიტომ რომ არ მინდა ადამიანებს ვატკინო გული. ამავდროულად სათქმელის შენახვა მე მამძიმებს. დღეს ჩემივე ფიქრები გავაშიშვლე და ახლა დატანტალებენ. მათი შიშველი კუსლების მიწაზე ბაკუნი ტვინში მიკაკუნებს. ვიჯექი სკამზე, ღრმად ვსუნთქვდი და მინდოდა, რომ საკვამურიდან ამოსული ბოლის სუნი მეგრძნო. მისი სუნი დამამშვიდებდა. დამწვარი ხის სუნი – სიმყუდროვის სუნი.. მინდოდა სრულ სიჩუმესა და სიმშვიდეში ყოფნა. მაგრამ ეს კამაზი… შეიძლება სულაც მაზი… ვხვდებოდი რომ არჩევნის წინაშე ვიდექი – მეთქვა რაც ვიცოდი თუ არა… ხომ იცით როგორ ხდება? ცალ მხარეს პატარა ანგელოზი რომ შემოგიჟდება, ცალ მხარეს კი – ჩორწიკი… თუმცა ჩემს შემთხვევაში მარცხნივ ძალიან ბოტორი ჩორწიკი იყო და მარჯვნივ შედარებით ნაკლებად ბოროტი … გავბრაზდი და ორივე გავაგდე… ცოტა ხანი არაფერზე ვფიქრობდი… თითქოს… მერე კამაზიც გაჩუმდა. ჩემს კვამლს გავხედე და მოგზაურობა გავაგრძელე…

დილის 7 საათი – მოვრჩი. სულ საათნახევარი დამრჩა გაღვიძებამდე. ჯობია დავწვე…

დილის 9ის ნახევარი – რეკავს გიო… გამაღვიძა… უძილობისგან მძიმე ქუთუთოები ძლივს გავახილე და დაღლილ ტუჩებს შორის გამოვასრიალე “მმმრრ”… (კტურუნი, ნიშნად იმისა, რომ გავიღვიძე).

დილის 9 საათი – ეზოში ჩავედი. გიორგი ჩემს მწვანე ჭიშკართან იდგა. დავიძარით და დრომ დაკარგა ყოველგვარი მნიშვნელობა… უძილობისგან არაადეკვატურმა ქცევებმა შემიპყრეს… მოზღვავებული ენერგია, რომელიც არ ვიცი საიდან მოდიოდა. უაზრო ხუმრობები, სულელური სიმღერები, სისულელეებზე კამათი, წუწუნი პატარა ბავშვივით – ეს ყველაფერი გვართობდა. თბილისს გავცდით. იმის ცოდნა, რომ თუნდაც რამოდენიმე კილომეტრით გავცდი ქალაქს, უკვე სიხარულით მავსებს ხოლმე, აქ კი მთელი 2 საათის გზაა.

მთები და გადაშლილი ველები, რომლებიც თითქოს სხვადასხვა სიმუქის, უსწორმასწორო, მწვანე ხავერდის ნაკუწებისაგან შეკერილ გადასაფერებშია არიან გახვეულნი. დაუსრულებელი სილამაზე, რომელიც გიპყრობს და გეძახის… მინდვრის შუაში ამოსული მაღალი, მარტოსული ხე. გააჩერეთ უნდა ჩავიდე და ხის ქვეშ, მწვანე, ცვრიან ბალახზე უნდა წამოვწვე! ზგას გაყოლილი სქელი თეთრი ღრუბლები, რომლებიც წვიმისთვის ემზადებიან. ხან გიორგი გამახედებდა – ამას შეხედეო, ხან მე გავახედებდი გიორგის – ამას შეხედე…  და ასე დაუსრულებლად… თელავამდე…

თელავი – პატარა, მეგობრული ქალაქი. იქაური მაცხოვრებლებისთვის ალბათ ისეთივე ყოფითი როგორიც თბილისია, მაგრამ აბა მე მკითხეთ… აქ ვსუთქავდი. ჟანგბადის “სუნი” იგრძნეს ჩემმა ფილტვებმა. შოთას შევხვდით… შოთამ ლადოს დაურეკა… ისიც მოვიდა და წავედით წინანდალში…

წინანდალი – ჰმ…  ქართული რომანტიზმის ერთ–ერთი წარმომადგენლის ალექსანდრე ჭავჭავაძის სახლმუზეუმი… დილით, რომ გაიღვიძებ, შეღებულ ფანჯარას, რომ მიუახლოვდები და გაზაფხულის გრილი სიო ახლადაყვავებული ყვავილების სურნელს რომ შემოგაგებებს, ძნელია არ დადგე რომანტიულ ხასიათზე…

“მე ერთმან ერთ გზის ერთს ვუძღვენ თავი,

მასვე ვმონებდე მტკიცედ და მყარად –

მე იგივე ვარ მარად და მარად.”

სახლმუზეუმში თითოეული ნივთი XIX საუკუნეში ცხოვრების სურვილს მიჩენდა. ძველი ავეჯი, წიგნები, ჭურჭელი, გაზეთები – ჩემს წარმოსახვაში იმდროინდელ სიტუაციებს ხატავდა თითოეულ ოთახში. დავდიოდი და ვოცნებობდი… ერთ–ერთ ოთახში XX საუკუნის აჩრდილი შეპარულიყო – სალვადორ დალი.

პირადად ჩემთვის ყველაზე მომხიბვლელი სახლმუზეუმის ბაღი იყო… ულამაზესი, უზარმაზარი ხეები. ლამაზად გაკრეჭილი ბუჩქები… ხასხასა მწვანე ნამიანი ბალახი… ჩიტების ჭიკჭიკი… ფოთლების შხრიალი. მოკლედ ბუნების ხმათა მთელი სიმფონია… არავითარი მანქანის ძრავის შემზარავი ღმუილი, ყოველდღიურ ცხოვრებაში ჩართული ასფალტ–თავჩარგული ადამანების ფუსფუსი. აქ ეს ყველაფერი ბუნების კანონიებითა იყო აკრძალული…

პარკში ხანგრძლივი სეირნობის შემდეგ ბუნებრივმა მოთვონილებამ – შიმშილმა იჩინა თავი, რომელიც ხორცის და ხაჭოს ხინკლით, მოთუშული სოკოთი, და თელავური ლუდით იქნა დაკმაყოფილებული (“ფიქრის ხიდში”)… შემდეგ შუამთის მონასტერი, რომელიც ტყეში დგას. მიწაზე დაფანტულ ფოთლებში მიმალული შხამიანი სოკოები, ფეხქვეშ ფოთლების შხრიალი. სველ. ნახევრად დამპატ ფოთლებს შორის თავწამოყოფილი ყვავილები… ტყეს თავისი ხიბლი აქვს. თითოეული ადგილი სურათებად აღიბეჭდა ჩემს მეხსიერებაში. იმას რაც დღეს ვნახე, ჩემი კენონიც კი ვერ გადმოსცეს… თუმცა მე შევეცადე მომეყოლა… ბოლოს მოვიდა დრო. დრო იმისა, რომ შეგვეგრძნო დრო…

საღამოს 6 საათი – დედაქალაქისკენ მოვდივართ. გიორგის მხარზე ჩამომეძინა…

საღამოს 8 საათი – თბილისში ვარ…

ოდესმე თუ გიმოგზაურიათ საკუთარ წარმოსახვაში? არა?! მაშინ თქვენ ცხოვრების მშვენიერებათა ნახევარიც კი არ გინახავთ. ერთი კვირის წინ (შეიძლება მეტი მაგრამ who cares) ჩემს მეგობრებთან ერთად ვიყავი ფართიზე… სანიმ კურяწინა გააძრო – პიპეც! That was inconceivable, so here we go:

მუსიკა, რომლის თითეული ბიტი შენი გულისცემა გგონია. იყურები აქეთ იქით (მიუხედავად იმისა, რომ თვალები დახუჭული გაქვს) და ხედავ რას? მინდორს. ზუსტად იქ ხარ, სადაც უნდა იყო და ყველაფერი ზუსტად ისეა, როგორც უნდა იყოს. თან ეს შენს გარდა არავინ იცის. მინდორზე დიდი ხნის დგომის მერე მივხვდი, რომ არ ვიყავი ადამიანი. მე პატარა, სუსტი, დაუცველი ნერგი ვიყავი, რომელსაც სულ რამოდენიმე წუთის წინ წამოეყო თავი მიწიდან. ჩემი უსუსური სხეული, რომელიც საოცრად ლამაზი და ფერადი იყო, ნაზად დასრიალებდა ჰაერში. მაშინ ვისწავლე სუნთქვა. ფილტვები ჟანგბადით გამევსო. მზეს გავხედე და სიცილმა ამიტანა. მარტო მე და მზემ ვიცოდით რაზე ვიცინოდით. დიდი ხანი ვუყურებდი მზეს და ვიცინოდი, ან ვიღიმოდი. მზის მწველი სითბო შავმა და მძიმე ღრუბლებმა წამართვეს. უცებ გაწვიმა. გრძნობდი, როგორ მიედინებოდა ჩემს სხეულზე წვიმის წვეთები. თითოეული წვეთის ჩემს სხეულზე განვლილ გზას ვგრძნობდი. დამსკდარმა მიწამ წყურვილი მოიკლა და კმაყოფილებით აღსავსემ გაიზმორა. ფეხებქვეშ საოცარი ძალა ვიგრძენი და ცასთან მიახლოვების სურვილი გამიჩნდა. ღრმად ავისუნთე და მიწა ავაზანზარე ისეთი ძალით მივიწევდი ცისკენ. Closer and closer… მაგრამ ცა ისევ შორს იყო. ირგვლივ რომ მიმოვიხედე მივხვდი რომ, რომ აღარ ვიყავი პატარა ნერგი, არამედ ხედ ვიქეცი: მსხვილი, ფოთლებით მორთული ტოტები. მთელი ჩემი სილამაზე ძლიერ და მოხდენილ ფესბევზე იდგა. რა საოცრად ლამაზი ვიყავი, რომ იცოდეთ. რამოდენიმე წუთი გადავყურებდი ზემოდან ულამაზეს ლანდშაფტს. ვინ შეგქმნა სამყაროვ ასეთი ლამაზი? ეს ისეთი წარმოუდგენელი სანახაობა იყო, რომ ვერ ვიჯერებდი და მინდოდა ჩემს გვერდზე მდგომი ნერგებისთვის მომეყოლა, თუმცა აღარავინ იყო ჩემს გარშემო… ყველანი ქვემოთ იყვნენ და ჩემი აღარ ესმოდათ. მაგრამ რა საჭიროა სიტყვა? ეს ხომ კომუნიკაციის ყველაზე მარტივი ფორმაა. ასეთ სილამაზეს კი მარტივად ვერ გაუზიარებ ვერავის… მთელი ჩემი სიყვარული შევკრიბე და ფესვების მეშვეობით მიწაში გავგზავნე. ატომურ აფეთქებას გავდა. სიყვარული ვირუსივით მოედო ნერგებს. ვიდექი და ვუყურებდი, როგორ იზრდებოდნენ ხეები, ბუჩქები… ასე იშვა ტყე. ახლა ჩემს ფესვებთან ახალგაზრდები სხედან, მხურვალე მზისგან ჩემს ჩრდილში იცავენ თავს. თრიაქს ეწევიან და კი არ იციან, რა ელით…

მე კი ვმღერი: “I’m a Freak, I’m Unique…”

ჯორჯის დღიურებიდან

მინდა, რომ ყველა გაქრეს, საერთოდ ყველა და დავრჩეთ მხოლოდ მე და შენ. არავინ გვჭირდება, როდესაც ჰაერიც კი ჩვენი შეხვედრის მოლოდინითაა გაჟღენთილი…  მაგრამ რომ იცი ბოროტი მონტიორის ცნება, მოვა და მოკუკავს კომპოტში. აი სულ ესეა მაშინ, როდესაც ყველაზე კარგად ვარ…

ხო გადავუხვიე თემიდან. ლუდზე და ახალ წელზე ვსაუბრობდი (კიარადა ვწერი) თუ არ ვცხდები. დაბნეული ვარ არა?! 12 საათი რომ ჩამოჰკრავს (ამ სიტყვაზე მაგარს ვკაიფობ, რაღაც ძალიან торжественны სიტყვაა) ადამიანი შამპანურის და ღვინის ფუჟერების წკარუნით ხვდებიან ახალ წელს. ხოდა აი უცებ მომინდა, რომ წელს “პივის კრუშკით” შემოვუჭახუნო შემხვერდ ჭიქას და ერთი–ერი ბზარიც კი გავუჩინო… გარედან მკვეთრი, ლირიული ტემბრის მქონე სიცივე გაჰკივის: “შემომიშვით! გამათბეთ!” არადა არ იმსახურებს. ზაფხული მინდა!

რას ვაპირებთ ხვალ მე და სანი? მგონი არაფერს! დებილ იაშიკში ვუყურებ გადაცემას… ერთი საათი მაზსიმუმ ორი გავძლებ და დავიძინებ. რა საჭიროა საერტოდ ახალი წელი?! : ) და ახალი ათვლა… ვითომ იმედს გვაძლევს ახალს? მასე მე ყოველი ახალი გათენებული დღე მაძლევს იმედს. გამოდის, რომ მე ყოველ დღე ახალი წელი მქონია :  ) ყოველ დღე ვიქეიფებდი და გავერთობოდი. (მობეზრებამდე კი არადა до тошноты… ) ახლა ძალიან მაგარ track-ს ვუმენ (გაგიყობთ ცოტას Biosphere – Kobresia) მაგრა უხსება ჩემს განწყობას.

მოდით ახლა აღვწეროთ ჩემი განწყობა: არ ვიცი როგორ ვარ. უცნაურად ვარ. არც იქით და არც აქეთ, როდესაც იცი, რომ რაღაც გაკლია, მაგრამ არაფერი მოგდის თავში “რა შეიძლება იყოს ეს რაღაც”…   აი ამ სმაილს ვგავარ, რომ გაუტყდება ბოლოში ნე ლიუბიტ–ზე რომ გაჩერდება, გაქნევს ყვავილს და თავიდან გააგრძელებს და ესე დაუსრულებლად. ცოდოა არა? წარმოდგინეთ, რომ თქვენი არსება ამ სმაილის სამყაროშია ჩაკეტილი. შენ გიყენებენ მხოლოდ მაშინ როდესაც საკუთარი განწყობის გამოხატვა სურთ. რა ბნელი სურათი დავხატე?! ჯობია გავიღიმოთ

ახალ წელს გილოცავთ ყველას!

ჯორჯის დღიურებიდან

1. ბევრი ფიქრის შედეგად ვპოულობთ დასკვნას, რომელიც შეიძლება ჩვენთვისაც ძალიან ბუნდოვანი იყოს. ვიღაცამ რომ გკითხოს რატომ ფიქრობ მასეო, უფრო იმაზე დაიწყებ ფიქრს საიდან მიხვედი მაგ დასკვნამდე, შეეცდები გაიხსენო ის, რაც შენ გაიაზრე, თუმცა აღარ გახსოვს (აი ხომ ხედავთ აქაც კი ჩახლართულია ყველაფერი.) და მთავარი კითხვა “რატომ ფიქრობ მასე?” პასუხგაუცემელი დარჩება. აქედან გამომდინარე, როგორ გინდა ადამიანს მოსთხოვო პასუხი იმაზე, რაც თვითონ ვერ გაუგია?! ვოტ – ეს ის სიტუაციაა, რომელსაც ვერ ვიტან.

2. ადამიანების ერთმანეთისაგან განსხვავებული ეგოისტობის პროცენტული მაჩვენებელი მათი სურვილების ეგოისტურობასაც განსაზღვრავს (ალბათ დამეთანხმებით, რომ ეს ვარაუდი არ არის). აქედან გამომდინარე მათი “მინდა” და “არ მინდა” ეგოიზმის პირდაპირპროპორციული. პირადი ინტერესების სხვა ადამიანთა ინტერესებზე წინ დაყენება ნორმალურია, თუ არ ვარღვევთ იმ სხვათა უფლებას იცოდეს რა? რატომ? და როგორ ხდება?!…

აქ რომ მოვედი, უცებ გონება გამეთიშა და დავფიქრდი, ნუთუ სულ ორი ვარაუდი მქონდა?! არადა სიცხიანმა (38 მქონდა) რამდენი ვიფიქრე. მანდარინის პაუზა გავაკეთე და სულ სხვაგან ქრის კი არადა წავიდა ჩემი გონება. ბევრი მიზეზია იმისა, რატომ არ მიყვარს მთელი დღე სახლში, ოთხ კედელ შუა გამოკეტილს ჯდომა. ერთ–ერთი კი ისაა, რომ რაღაცნაირად ითენთები, დღე იწელება და თითქოს ზედმეტი დრო გრჩება. ისე სიცხიან მდგომარეობაში ნაფიქრის დაიჯერება და ჩაიწერება? რატომაც არა! ფიქრი, აზრი, შეხედულება ყველა დასაფასებელია (იმჰო) როგორც სხვების, ასევე შენი. ხომ ხდება, რომ ერთ მოვლენაზე ორი, ან მეტი სხვადასხვა მოსაზრება გაგაჩნია. ხოდა პატივი ვცეთ ჩვენს ურთიერთგამომრიცხავ აზრებს (ლოლ). ახლა უფოლოგივით ვარ, რომელიც ცრუ, ბუნდოვან ფაქტებს ჩაჭიდებულა და ცდილობს რაღაცის დამტკიცებას. კოსმოსში U.F.O-ებად დაფანტულ ჩემს აზრებს დავსდევ, არადა არის მომენტი, როდესაც ტროპიკული მეჩხერი ტყესავით არის ფიქრები. ბუჩქის სიმაღლეს, რომ არ სცდება აზრი, რადგან უცებ სხვა რამეზე გადაერთვები და მანამდე რაზეც ფიქრობდი საერთოდ გავიწყდება.

ჯორჯის დღიურებიდან

ლიანდაგს მიუყვებოდა… ძველ ლიანდაგს, რომელსაც სიძველის და მარტოობის სუნი ჰქონდა, რადგან იქ მატარებელს დიდი ხანია არ გაუვლია… ჯიბეში შოკოლადის ქაღალდს ათამაშებდა. მტკიცე ნაბიჯებით მიყვებოდა გზას. ამ ღამეს ის იყო ფილოსოფოსი, მკვლევარი, “ფიქრთქვეშა” ნავი… ის იყო rebmeceD-ი. ფიქრებში გართულს არც კი შეუმჩნევია როგორ დაუვარდა ხელთათმანი. ნაჩუქარი ხელთათმანები, რომლის მეორე წყვილი წინა ღამით დაკარგა. მაშინ არ დასწყვეტია გული, იმიტომ, რომ მეორე ჰქონდა და ის გაათბობდა. ფიქრობდა, განიცდიდა, ეღიმებოდა მოგონებებზე. თავისი თავისუფლებით ტკბებოდა. შემდეგ ჩურჩულით თქვა: “მეგემრიელება ჩემი თავისუფლება”… სიჩუმეში შხრიალი მოესმა. შიშით მიიხედა უკან, არავინ იყო. მხოლოდ სიცოცხლე მილეული, ლამაზი ლიანდაგი. კვლავ მოესმა ხმა, ამჯერად უფრო ახლოს იყო… ვინ ან რა იყო?!

მის წინ პატარა, ვარდისფერი, უნაზესი სხეული დაფარფატებდა. სქელი ბურუსით დამძიმებული ღამის ჰაერი მის ფრთებს მძიმედ აწვებოდა. მაგრამ ფრენის სურვილმა დასძლია ბურუსს. მას ლამაზი, იისფერი თვალები ჰქონდა. rebmeceD-ის წინ შეჩერდა ტოტზე ჩამოჯდა და ჰკითხა: – თავისუფლება გეგემრიელება?

rebmeceD -ი არ დაიბნა და ცივი სახით უპასუხა – ხო მეგემრიელება! – თან ფიქრობდა იქნებდა, რომ ყველაფერი სიზმარი იყო, ან უბრალოდ ელანდებოდა. განაგრძო სვლა. გარშემო ყველაფერი გაცოცხლა, განახლდა. rebmeceD -ს სახე ეცვალა, თითქოს თრიაქით გაბრუებული ყოფილიყო. ფრთების გახშირებული შხრიალი და ისევ კითხვა მოესმა: რა არის თავისუფლება..?

-ცხოვრებაა, რომელსაც ჩვენს სიამოვნებებს ვუძღვნით. სიამოვნებათა სხვადასხვაობაა- მოეწონა თავისი აზრები და განაგრძო – ეს ნიშნავს იმას, რომ შეგიძლია აკეთო ან არ აკეთო რაღაც. თუ არ გაქვს რწმენა ვერ იქნები თავისუფალი.  თავისუფალი ნება, სურვილი, გრძნობა, აზრი… ეს ყველაფერი ილუზიაა თუ არ გაქვს თავისუფალი სული. მისგან უნდა განდევნო ტკივილი, რომელიც გაძლიერებს და სითბო რომელიც გაგაღიმებს, თუ არ დარჩება განცდა, მაშინ არ ხარ თავისუფალი. სურვილები გვიჭერენ, მერე ველოდებით შედეგს. თავისუფლება მთელ შენს არსებას შეიპყრობს თუ გექნება რწმენა. ბრძოლა უნდა შეგეძლოს. საკუთავი თავისუფლების მოსაპოვებლად.

-ბრძოლა?

-დიახ, ბრძოლა. მე ვიცი, რომ არ დავიკარგები ამ სამყაროში. ჩემი გზამკვლევი თავისუფლებაა. ვივლი, კიდევ ბევრს ვივლი და მივალ ჭეშმარიტებათა სამფლობელოში. გავივლი სიმართლის, ძლიერების გზას – გაჩუმდა, ვარდისფერ მფრინავ არსებას შეხედა და ჰკითხა: -ვინ ხარ?

-yraunaJ-ი… ზოგი მეძახის მუზას, ზოგი დროს, ზოგი სიცივეს, სითბოს, არ ვიცი ვინ ვარ- თქვა და გაეღიმა. ცისფერი ღიმილი თვალებში ასახულ სიხარულს აფრქვევდა. კვლავ განაგრძო – არ ვიცი ვინ ვარ!…

-უნდა იცოდე ბევრი რამ, უნდა ეძიო საკუთარი თავი. იცხოვრო შენს სამყაროში, შენი თავისუფლებით…- rebmeceD-ი გაჩერდა. უკან გახედა განვლილ გზას და განაგრძო საუბარი – ეს ლიანდაგი ჩემს ცხოვრებას მაგონებს. თან ლამაზია, თან მიტოვებული, თან სევდიანი და თან უზომოდ მხიარული. ხან ვიღაცა, ხან რაღაცა ალამაზებს ცხოვრებას, ისევე როგორც შენი სილამაზე აქაურობას. yraunaJ -ი რატომ მომყვები?

- წესია, უცვლელი წესი… სულ უკან დაგყვები…

-აქამდე რატომ არ მინახიხარ?

-იმიტომ რომ არ იყავი თავისუფალი… ხელთათმანი დაგვარდნია…

–რას შვები?

–რავიცი. ვიცი? არ ვიცი.

–ამო დავლიოთ

–მოვდივარ.

მაცივრის გამოცარიელებას შევუდექი, რადგან მშიოდა და სანისაც ეშიებოდა (გული მიგრძნობდა). პირველ რიგში ხორციცას ბოთლი გამოვიღე. ჭიქებს ვიღებდი კარადიდან, როდესაც ზარის ხმა გავიგე – ზზზზ!!! ერთი სული მქონდა კარს როდის გავაღებდი. რა ძნელი მისახვედრია, რომ სანი იყო: “ჯორჯ, შენ დღეს ისე გაასწორე, როგორც არასროს!”

–რა პონტში? – გამიკვირდა, რადგან ვერ მივხვდი რით “გავასწორე” ასე მაგრად.

–უკვე ხელი გამირბოდა ამ ბოთლისკენ – სანიმ ზურგსუკან დამალული ბოთლი გამომიწოდა. ჩივასის ბოთლი, რომელშიც მამისის გაკეთებული ორნახადი ჭაჭა ესხა. თვალები დამიბნელდა, იმის გახსენებაზე, თუ რა გვიქნა ბიჭებს (მე, სანის და ჩვენს ახალ თანამშრომელს გიოს) ამ ჭაჭამ 4 დღის წინ. დილით სარკეში ჩახედვისას ლამის ვიკითხე: “ვინ ხარ?”.

–შენა და, მეც მაგ პონტში ვიყავი და მაგიტომ დაგირეკე, მარტო დალევა არ მინდოდა…

–ჯიგარი ხარ რა.

ვსვავდით დიდხანს. ბევრ რამეზე ვილაპარაკეთ, ვიცინეთ, ვიღადავეთ. ათასნაირი სხვადასხვა აზრი მომდიოდა თავში. ყველაფერის თქმა მინდოდა, მაგრამ აქ არა! ახლა არა! დღეს არა! ზედმეტად ჩემი იყო ყველაფერი. ვერც სანი და ვერც სხვა ვინმე ვერ გაიგებდა. რატომ? იმიტომ, რომ ვერც მე ვიგებდი. რამოდენიმე წამი სიჩუმე იყო ჩემს სამზარეულოში, რომელიც სანის სიტყვებმა დაარღვიეს:

– დღეს ლიზა დავინახე… ვიღაც ტიპთან ერთად… – სანის სახიდან სასმლისგან მოგვრილი ღიმილი უცებ გაუქრა და მეც…

– რა მერე? შენ ხომ თქვი, რომ მორჩა ყველაფერი?

– ვთქვი, მაგრამ გავიაზრე?! – სანის გრძნობა მეცნობოდა. ვის არ ქონია სიტუაცია, როდესაც ერთი გინდა, მაგრამ მეორეს აკეთებ რადგან ასეა საჭირო (ძირითადად სხვების აზრით). მაგრამ სხვების აზრი ხომ sucks, როდესაც შენ შენი გინდა. მაგრამ It’s Georgia babe… ძლიერი, “პოხუისტი” ჯორჯის როლის თამაში დავიწყე, რომ სანისთვის არ მეგრძნობინებინა ჩემი სისუსტე. გვერდში, ხომ უნდა ვედგე?! ყოველთვის თავს ვარწმუნებდი, რომ ძლიერი ადამიანი ვარ. ბევრი მინახავს, ბევრსად გავუძლებ, მაგრამ მე მაინც ვიცი, რომ ეს ძალიან “Girl Talk” არის…

– შჩ, რა გინდა, რომ ქნა?

– მინდა დავურეკო, და ვუთხრა ყველაფერი რაზეც ვფიქრობ ხოლმე. მაგრამ, ვთვლი, რომ ეს შეცდომა იქნება.

– შეცდომა ის კი არაა, რას გააკეთებ, არამედ ის რასაც არ გააკეთებ… – ეს უბრალოდ “ბლა ბლა ბლა” არ არის. მართლა ასე ვთვლი. თუმცა, ის რაც ჩემთვის შეცდომა არ არის, სხვებისთვის კატასტროფული შეცდომის ტოლფასია, რადგან შედეგების ეშინიათ. არავინ იცის რა მოხდება. რამდენი ღამე გვიფიქრია ჩვენს პრობლებემზე: “ნეტავ ამას რომ იზევ ეს მოხდება, თუ ეს? ან იქნებ საეთოდ ეს?” ბოლოს დასკვებიც თავად გამოგვიტანია. მაგრამ ზოგდერ ჯობია გააკეთო ის, რაც გინდა და “განაჩენი” სხვას მიანდო… უფრო საინტერესო არ არის?

–დავურეკო? – მკითხა სანიმ, რომლის თვალებშიც მოთხოვნას ვხედავდი. მოთხოვნას, რომ მეპასუიხა “კი”..

– დაურეკე… – და მობილური გავუწოდე. სანიმ ტელეფონი გამომსტაცა და სამზარეულოდან გავიდა.

ღამის 4 საათამდე მე და ჩივასის ბოთლში ჩასხმული ჭაჭა მარტონი ვისხედით სამზარეულოში და სანის ველოდებოდით… ბედნიერება ღირს ერთ “შეცდომად” მაინც…

ჯორჯის დღიურებიდან

ეს პრობლემა, ისევე როგორც სხვა მსგავსი პრობლემები ალბათ წლების მანძილზე მოუგვარებელი დარჩება.